To jest staw.
Stary Henryk mieszka tutaj.
Stary Henryk jest bardzo dużą rybą.
Wysoki Tomek próbuje złapać Starego Henryka.
Stary Henryk jest zbyt szybki.
Stary Henryk jest zbyt sprytny.
Duży Kuba próbuje złapać Starego Henryka.
Stary Henryk chowa się w głębokiej wodzie.
Stary Henryk leży bardzo spokojnie.
Mały Edward próbuje złapać Starego Henryka.
Czy on go złapie?
Popatrzmy.
'Złapię Starego Henryka,' mówi Edward.
'Mam haczyk i robaka.'
'I mam duży słoik.'
'Złapię Starego Henryka,' mówi wszystkim Edward.
'Mam drążek i kawałek sznurka.'
Edward jest pewny że złapie Starego Henryka.
'Złapię Starego Henryka,' mówi Edward do Wysokiego Tomka.
Będę go trzymać w mojej sypialni.'
'Będę go trzymać w tym słoiku.'
Edward łowi i łowi.
Duży Kuba przygląda się.
'A to pech,' mówi.
Edward wkłada palec do wody.
Palec jest smaczny.
Au! Starry Henryk ugryzł palec.
Edward potrząsa swoim palcem.
Ryba spada do wody.
Edward przygląda się swemu palcu.
'Ratunku!' krzyczy Edward.
'Stary Henryk ugryzł mnie!'
'Krwawię.'
'Ratunku!' krzyczy Edward.
Krzyczy coraz głośniej.
Biedny Edward.
'Ratunku!' krzyczy Edward.
Krzyczy jeszcze głośniej.
'RATUNKU! Jestem ranny!'
Na zamku jest Millie.
Słyszy Edwarda.
Idzie z pomocą.
To takie niegroźne ugryzienie, a tyle zamieszania.
Całuje go na uzdrowienie.
'Ale złapałeś Starego Henryka!'
To jest staw Starego Henryka.
Stary Henryk był rybą. Był najwiekszą rybą jaką kiedykolwiek widziałeś.
Wszyscy chcieli go złapać.
Wysoki Tomek chciał złapać Starego Henryka.
Nigdy go nie złapał. Stary Henryk był zbyt szybki.
Stary Henryk był zbyt sprytny.
Duży Kuba chciał złapać Starego Henryka.
Nigdy go nie złapał. Stary Henryk schował się głęboko, głęboko w wodzie.
Stary Henryk leżał pomiędzy wodorostami nieruchomo jak kamień.
Mały Edward chciał złapać Starego Henryka.
Jak myślisz, udało mu się go złapać?
Popatrzmy co się stało.
'Złapię Starego dzisiaj Henryka,' powiedział Edward.
'Mam duży haczyk i kręcącego się robaka.
Mam tez duży, błyszczący szklany słoik.'
'Napewno złapię Starego Henryka,' mowił wszystkim Edward.
'Mam doskonały drążek i kawałek mocnego sznurka.'
Edward był pewien że złapie słynną rybę.
'Naprawdę, naprawdę złapię Starego Henryka,' powiedział Edward Wysokiemu Tomkowi.
'Bedę go trzymać w mojej sypialni.
Bedę go trzymać w tym słoiku po dżemie.'
Edward łowił i łowił.
Duży Kuba przygladał się przez pewien czas.
'Nigdy go nie złapiesz,' powiedział z uśmiechem.
Edward zamoczył palec w wodzie.
To był smakowity palec.
Stary Henryk gryzł i gryzł i gryzł go!
Edward strząsnął go.
Stary Henryk spadł z powrotem do wody z pluskiem.
Edward spojrzał na swój palec.
'Ratunku!' krzyczał Edward.
'Stary Henryk ugryzł mnie! Krwawię, krwawię.
Jego zęby były naprawdę ostre!'
'Ratunku!' krzyczał Edward dwa razy głośniej.
Złapałem Starego Henryka. Był żywy i ugryzł mnie.'
Biedny Edward. Naprawdę go bolało.
'Ratunku!' krzyczał Edward trzy razy głośniej.
'Potwór ryba mnie ugryzła.
Mój palec odpada. RATUNKU!!!'
Przyjaciółka Edwarda, Millie była na zamku.
Usłyszała jego krzyk.
'Muszę iść i pomóc,' powiedziała.
To było takie MAŁE ukąszenie a tak WIELKIE zamieszanie.
'Bagatela,' zachichotała Millie. Pocałowała go na uzdrowienie.
'Ale jednak złapałeś Starego Henryka, prawda?'
Tu jest dziwny dom.
Jest krzywy.
Wszystko jest krzywe.
Jest też krzywy na zewnątrz.
Wszystko jest tu krzywe.
W tym domu mieszka Pokrzywiony Człowiek.
Tu jest krzywy stopień.
Tu jest krzywe pole.
A tu jest krzywa trawa.
Pokrzywiony Człowiek idzie na spacer.
Wspina się na krzywy stopień.
Znajduje krzywą monetę.
Idzie do następnego gospodarstwa.
Natępne gospodarstwo jest odległe o krzywą milę.
Jego krzywe kolana mówią 'Skrzyp!'
W gospodarstwie mieszka Pokrzywiony Kot.
Jego nogi są krzywe.
Nawet jego ogon jest krzywy.
W zagrodzie mieszka Mała Pokrzywiona Mysz.
Jej uszy są krzywe.
Jej ogon też jest krzywy.
Pokrzywiony Człowiek kupuje Pokrzywionego Kota.
Płaci pokrzywioną monetą.
Kot jest szczęśliwy.
'Eek!' woła Pokrzywiona Mysz.
'Nie pozostawiaj mnie za sobą!'
Pokrzywiony Człowiek zabiera również Pokrzywioną Mysz.
Wyruszają wszyscy razem.
Idą krzywą milę.
Idą do krzywego domu.
'Chodź, Pokrzywiony Kocie.
'Chodź, Pokrzywiona Myszko.
Będziemy mieszkać wszyscy razem.'
Doszli do krzywego domu.
Krzywy dom podoba się Pokrzywionemu Kotu.
Krzywy dom podoba się Pokrzywionej Myszy.
To kociątko wygląda dziwnie!
Nie jest pokrzywione!
Może jest samotne?
'Ty też możesz przyjść,' mówi Pokrzywiony Człowiek.
Kociątko nic nie mówi.
Ale mruczy.
Wszyscy wchodzą do środka krzywego domu.
Wszyscy mieszkają razem: koty, mysz i człowiek.
Wszyscy pokrzywieni razem.
Dawno temu był sobie krzywy dom. Wszystko było w tym domu krzywe.
Był tam krzywy zegar, krzywe zasłony i krzywe okna.
Była tam krzywa podłoga, krzywa szafka i krzywy stół.
Dom też był krzywy na zewnątrz.
Były tam krzywe ściany i krzywe okna. Była tam nawet krzywa szopa.
W tym domu mieszkał - Pokrzywiony Człowiek.
Przy domu był żywopłot i krzywy stopień.
Za stopniem było krzywe pole.
Krzywa trawa rosła na tym krzywym polu.
Jednego dnia, Pokrzywiony Człowiek poszedł na spacer.
Wspiął się przez krzywy stopień.
Znalazł małą krzywą monetę. Błyszczała się w słońcu.
Pokrzywiony Człowiek podniósł krzywą monetę.
Zaczął iść w stronę następnego gospodarstwa. Było odległe o krzywą milę.
Jego krzywe kolanka mówiły 'Skrzyp, skrzyp, skrzyp.'
W gospodarstwie mieszkał Pokrzywiony Kot.
Jego nogi były krzywe. Jego wąsy były krzywe.
Nawet jego ogon był pokrzywiony.
Mała Pokrzywiona Mysz mieszkała na zewnątrz w zagrodzie.
Wszystko było u niej krzywe.
Miała krzywe uszy, krzywe pazury i bardzo krzywy ogon.
Pokrzywiony Człowiek kupił Pokrzywionego Kota od gospodarza.
Dał mu krzywą monetę.
Kot był zadowolony. Krzywo zamruczał.
'Nie zostawiajcie mnie!' powiedziała Pokrzywiona Mysz.
Więc Pokrzywiony Człowiek zabrał również Pokrzywioną Mysz.
Świnia nie była krzywa - więc ją tam zostawili.
Pokrzywiony Człowiek i Pokrzywiony Kot i Pokrzywiona Mysz wyruszyli w drogę.
Poszli krzywą milę do krzywego domu.
Wszyscy skrzypieli, jak starzy żołnierze.
'Kupiłem pokrzywionego kota i pokrzywioną mysz!'
Skrzyp, skrzyp. Miau...Skrzeki!
'Idziemy razem do małego krzywego domu.'
Doszli razem do małego krzywego domu.
'Pełno miejsc do zwiedzania,' powiedział kot.
'Pełno miejsc do chowania się,' powiedziała mysz.
Kociątko wygląda bardzo dziwnie. Nie jest pokrzywione!
Ciekawe dlaczego siedzi na dróżce?
Może jest osamotnione?
'Czy chciałbyś tu też mieszkać?' zapytał Pokrzywiony Człowiek.
Kociątko nic nie odpowiedziało. Tylko zamruczało.
'W takim razie chodź z nami do środka,' powiedział Pokrzywiony Człowiek.
I wszyscy weszli do małego krzywego domu.
Mieszkali tam wszyscy razem: koty, mysz i człowiek.
Wszyscy razem pokrzywieni!
Mama Miś gotuje owsiankę na śniadanie.
Owsianka jest bardzo gorąca.
Owsianka jest tak gorąca że nie można jej jeść.
Trzy Misie idą więc na spacer
Pozwolą owsiance ostygnąć.
W brzuszkach im burczy.
Dróżką idzie Złotoloczka.
Jest głodna.
Poczuła zapach owsianki.
Złotoloczka uwielbia zapach owsianki.
Uwielbia również cukier.
Idzie dróżką.
Mały Miś też jest głodny.
'Możemy pójść jeszcze kawałeczek' mówi Tata Miś.
'Potem wrócimy do domu na naszą OWSIANKĘ.'
Złotoloczka biegnie dróżką.
Jej brzuszek też burczy.
Tak wspaniale pachnie.
Złotoloczka widzi małą chatkę.
Czy jest ktoś w środku?
Wkrada się do chatki.
Widzi trzy krzesła.
Siada na małym krześle.
Trzask! Złamała krzesło!
Złotoloczka bierze łyżkę.
Jedna owsianka jest zbyt gorąca. Jedna jest zbyt zimna.
Jedna jest w sam raz. Zjadła całą.
Złotoloczka wkrada się do sypialni.
Są tam trzy łóżka. Jedno jest za twarde.
Jedno jest za miękkie. Jedno jest w sam raz.
Trzy Misie skończyły spacer.
Maly Miś jest naprawdę głodny.
Idą z powrotem do chatki.
Krzesło Małego Misia jest złamane.
Miska Małego Misia jest pusta.
Ktoś jest w sypialni . . .
Misie biegną do sypialni.
'Kto jest w moim łóżku?' woła Mały Miś.
Złotoloczka budzi się.
Złotoloczka wyskakuje z łóżka.
Biegnie koło krzesła i miski.
Biegnie ścieżką.
Biegnie dróżką.
Jest niemadrą dziewczynką.
Jedz swoje własne śniadanie Złotoloczko.
Mama Miś znowu ugotowała owsiankę na śniadanie.
Nigdy nie gotowała jajek, kiełbasy czy bekonu. Tylko owsiankę.
Dzisiaj owsianka była za gorąca, zbyt gorąca żeby ją jeść.
Trzy Misie poszły więc dróżką na spacer.
'Owsianka ostygnie w czasie naszej nieobecności.'
Burczało im w brzuszkach.
Na końcu dróżki była Złotoloczka.
Była bardzo głodna.
Czuła zapach . . . owsianka.
Złotoloczka uwielbiała zapach owsianki.
Uwielbiała też mnóstwo cukru.
Poszła dalej dróżką. Burczało jej w brzuszku.
'Jak daleko idziemy? Jestem głodny,' powiedział Mały Miś.
'Tylko do końca dróżki,' powiedział Tata Miś.
'Potem wracamy do domu na naszą OWSIANKĘ.'
Złotoloczka biegła dróżką.
Burczało jej w brzuszku jeszcze bardziej.
Uroczy zapach dochodził z chatki Misiów.
Jaka śliczna mała chatka, myśli Złotoloczka.
Mam nadzieję że nikogo w niej nie ma.
Złotoloczka wkrada sie do chatki . . . głupiutka dziewczynka.
Są tam trzy krzesła i trzy miski, ale nie ma cukru.
Złotoloczka usiadła na małym krześle.
Trzask! Była za ciężka na to krzesło.
Złotoloczka wzięła łyżkę.
Jedna owsianka była zbyt zimna. Jedna była wciąż zbyt gorąca . . .
Ale jedna była w sam raz.-. zjadła całą.
Złotoloczka wkradła się do sypialni.
Były tam trzy łóżka. Jedno było za twarde. Jedno było za miękkie . . .
Ale jedno było w sam raz.
Trzy Misie zatrzymały się na końcu dróżki.
'Jestem teraz naprawdę głodny,' powiedział Mały Miś.
Trzy Misie poszły więc z powrotem do chatki.
Ojej! Ktoś złamał krzesło Małego Misia.
Ktoś zjadł jego całą owsiankę.
Ktoś jest w sypialni . . . chrapie.
Trzy Misie wpadły do sypialni.
'Kto jest w moim łóżku?', zawołał Mały Miś.
Złotoloczka obudziła się. Wrzasnęła.
Złotoloczka wyskoczyła z łóżka.
Przebiegła koło złamanego krzesła. Przebiegła koło pustej miski.
Wybiegła przez drzwi i wzdłuż ścieżki.
Biegła aż do końca dróżki.
Była bardzo głupiutką dziewczynką, prawda?
Jedz swoje własne śniadanie, Złotoloczko!
To jest Jasiu i Julia.
Mieszkają ze swoją mamą.
Zawsze im się śpieszy. Wszystko robią szybko.
Mamie potrzebna jest woda.
Prosi żeby byli szybcy.
Biegną żeby przynieść wodę.
'Biegnijmy szybko,' mówi Julia.
Jasiu biegnie najszybciej jak może.
Biegnie tak szybko jak błyskawica.
'Biegnij szybko,' mówi Jasiu.
Biegną koło byka.
Biegną tak szybko jak pociąg.
Biegną bardzo szybko.
Biegną pod górę.
Biegną tak szybko jak wiatr.
Dobiegli na samą górę.
Dobiegli do studni.
Czerpią wodę.
Są zbyt szybcy!
Oboje się przewracają.
Spadają z góry.
Bump, bump, bump!
Jasiu spada na sam dół.
Jasiu jest cały obolały.
'Pójdę po lekarza,' mówi Julia.
'Biegnij szybko,' mówi Jasiu.
Julia biegnie tak szybko jak lis.
'Boli mnie głowa,' mówi Jasiu.
Idzie do domu.
Idzie powoli.
'Boli mnie kolano,' płacze Jasiu.
'Pójdź do łóżka,' mówi mama.
Jasiu idzie do łóżka, powoli.
'Łokieć mnie boli,' płacze Jasiu.
'Spróbuj leżeć cicho,' mówi mama
Jasiu leży cicho jak mysz.
Potem mówi, 'Boli mnie stopa.'
'Poczekaj na lekarza,' mówi mama.
'On cię wyleczy.'
Mama czeka na lekarza.
Patrzy na koniec dróżki.
Nareszcie go widzi.
Lekarz prosi o ocet i brązowy papier.
Julia przynosi to szybko.
I + całkiem szybko + Jasiu zdrowieje.
Dawno temu żyło sobie dwoje dzieci.
Dzieci miały na imię Jasiu i Julia.
Robiły wszystko bardzo szybko.
'Dzieci, potrzebuję wody ze studni.
'Postarajcie się szybko przynieść,' powiedziała mama.
Pobiegli szybko jak lis.
'Biegnijmy jak najszybciej, jak tylko możemy,' powiedziała Julia.
Jasiu pobiegł tak szybko, jak tylko mógł.
Pobiegł dróżką tak szybko jak błyskawica.
'Biegnijmy jak najszybciej, jak tylko możemy,' powiedział Jasiu.
Biegli koło byka.
Biegli szybciej niż pociąg expresowy.
'Biegniemy tak szybko jak tylko możemy,' powiedziała Julia.
Biegli pod górę.
Biegli jak wiatr.
'Biegnij tak szybko jak tylko możesz,' powiedział Jasiu.
Julia zakręciła korbą.
Zakręciła szybciej niż wirujace koło.
Ale Jasiu i Julia byli zbyt szybcy.
Julia potknęła sie I upadła. Jasiu też upadł.
Poleciał w powietrze szybciej niż potrafił biegać.
Bump, bump, bump, bump . . .
Jasiu spadł na sam dół górki.
Bolało go każde uderzenie. Jasiu płakał.
'Pójdę po lekarza,' powiedziała Julia.
'Pobiegnij jak możesz najszybciej,' powiedział Jasiu.
Julia pobiegła szybko jak zając uciekający przed lisem.
'Potłukłem sobie głowę,' płakał Jasiu.
'Pokaż,' powiedziała mama.
Jasiu wszedł do domu. Szedł powoli.
'Skaleczyłem swoje kolano,' płakał Jasiu.
'Pójdź do łóżka,' powiedziała mama.
Jasiu poszedł do łóżka, bardzo powoli.
'Skaleczyłem swój łokieć,' płakał Jasiu głośno.
'Staraj się być spokojnym,' powiedziała mama.
Jasiu starał się być tak spokojnym jak kot czatujący na ptaka.
Ale znowu powiedział: 'Skaleczyłem swoją stopę.'
'Lekarz już idzie,' powiedziała mama.
'Będzie tu tak szybko jak tylko może.'
Mama czekała na lekarza.
Wypatrywała go na dróżce.
Już idzie lekarz. I Julia też idzie.
'Poproszę o ocet I brązowy papier,' powiedział lekarz.
'Przynieś jak najszybciej możesz.'
I, tak szybko jak pocałunek, Jasiu wyzdrowiał.
Bo Peep gubi wiele rzeczy.
Gubi swój grzebień. Gubi swoją szczotkę.
Dzisiaj - zgubiła swoje owieczki!
Nie ma owiec w ogrodzie.
Nie ma owiec na polu.
Nie ma owiec na dnie studni.
Bo Peep szuka ich w zagrodzie.
Widzi kota i mysz.
Widzi dwie stopy!
Ah! Tu są zgubione owce.
Miały niegrzeczny pomysł.
Powiedziały: 'Schowajmy się.'
'Schowajmy się na drzewie,' powiedziała Molly.
Jaki to niegrzeczny pomysł.
Wspinają się na gałęzie.
Nikt nie może zobaczyć owiec.
'Ćwierk, ćwierk!' wołają owieczki.
Liście je łaskoczą.
Bo Peep nie może ich zobaczyć.
Zdrapują się na dół.
'Schowajmy się znowu,' mówi Larry.
Tutaj są Trzy Misie.
'Czy widzieliście moje owieczki?' pyta Bo Peep.
Mama Miś potrząsa głową.
Owce nie wracają do domu.
Dobrze się bawią.
Chcą się znowu schować.
Czy widzisz je?
Bo Peep nie może ich zobaczyć.
Powinna przetrzeć swoje okulary.
Bo Peep przestaje szukać swoich owiec.
Wraca do domu.
Nie ma tam owiec.
Owce są teraz zmęczone.
Teraz już czas pójść do domu.
Merdają swoimi ogonami.
'Gdzie jest Bo Peep?'
Nie ma jej w ogrodzie.
Nie ma jej w drzwiach.
Bo Peep śpi.
Bo Peep śni.
Śni o owcach.
'Baa!' mówi Molly.
Ah! Tu są jej owce!
Jest bardzo zadowolona, że je widzi!
Bo Peep ciągle gubiła rzeczy.
Zgubiła swój grzebień. Potem zgubiła swoją szczoteczkę do zębów.
Dzisiaj zgubiła swoje owieczki.
Owiec nie było w ogrodzie.
Nie było ich na polu.
Nie było ich na dnie studni!
Bo Peep szukała w zagrodzie. Zobaczyła kota i mysz.
Zobaczyła szpaka i świnię. Zobaczyła dwie stopy pod stogiem siana!
Nigdzie nie było owiec.
Tu są. Tu są zgubione owce.
Owce miały BARDZO niegrzeczny pomysł.
'Schowajmy się przed Bo Peep,' powiedziały.
'Może schowamy się na drzewie?' zapytała Molly.
Jaki to cudowny pomysł.
Wspięły się między gałęzie i siedziały bardzo cicho.
Nikt nie mógł ich zobaczyć schowanych na drzewach.
'Ćwierk, ćwierk, cip,cip!' wołały owce.
Liście łaskotały je po nosach. O mało nie kichnęły.
Bo Peep przeszła blisko. Ale ich nie zobaczyła.
Ostrożnie zdrapały sę z drzew.
'Gdzie się teraz schowamy?' zachichotał Larry.
Na dróżce stały zaprzyjaźnione misie.
'Czy widzieliście moje owce?' zapytała Bo Peep.
'Wrócą do domu jak będą gotowe,' powiedziała Mama Miś.
Ale owce nie były jeszcze gotowe żeby wrócić do domu.
Owce zbyt dobrze się bawiły.
Miały zamiar znowu się schować.
Czy widzisz gdzie są?
Bo Peep nie może ich zobaczyć.
Jak myślisz, czy musi przetrzeć swoje okulary?
Bo Peep nie wiedziała gdzie szukać.
Wróciła więc do domu.
Ale nie było tam owiec.
Owce były już zmęczone.
To była dobra zabawa. Teraz już czas wrócić do domu.
Poszły więc do domu, merdając za sobą swoimi ogonami.
Gdzie była Bo Peep? Nie było jej w ogrodzie.
Owce były rozczarowane.
One chciały tylko trochę miłości.
Bo Peep spała.
Śniła o owcach.
Śniła o dobrych owcach które się nie gubiły.
'Baa!' powiedziała Molly. Bo Peep otworzyła oczy.
Tu były jej owce, stały przy samym łóżku.
'Niegrzeczne owce!' powiedziała. Ale była BARDZO zadowolona, że je widzi.